ΔΡΟΜΟΣ ΔΙΧΩΣ ΘΕΟ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΤΑΙ..

ΔΡΟΜΟΣ ΔΙΧΩΣ ΘΕΟ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΤΑΙ..

http://www.enploeditions.gr/index.php/gr/ekdoseis/proion/55

http://www.pemptousia.gr/author/ddr-alexios-panagopoulos/

https://www.facebook.com/Polisma-Publications-567651376660038/

http://www.stamoulis.gr/ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ-ΑΛΕΞΙΟΣ_au-743615.aspx

http://www.biblionet.gr/author/51557/Αλέξιος_Παναγόπουλος

http://www.stamoulis.gr/ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ-ΑΛΕΞΙΟΣ_au-746609.aspx

Τίτλος: «Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται», Ιεραποστολικές Επιστολές Α’, 
αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, 
θεολ. επιμέλεια μετάφρασης : Αλέξιος Παναγόπουλος, 
εκδ. Εν Πλώ, tom. A’, Αθήνα, 2008. ISBN 978-960-6719-34-9

ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΜΟΝΟ Η ΠΙΣΤΗ..

ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΜΟΝΟ Η ΠΙΣΤΗ..

http://www.pemptousia.gr/author/ddr-alexios-panagopoulos/

https://www.facebook.com/Polisma-Publications-567651376660038/

https://ftb.academia.edu/AlexiosPanagopoulos

http://www.stamoulis.gr/ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ-ΑΛΕΞΙΟΣ_au-743615.aspx

http://www.biblionet.gr/author/51557/Αλέξιος_Παναγόπουλος

http://www.stamoulis.gr/ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ-ΑΛΕΞΙΟΣ_au-746609.aspx

http://www.enploeditions.gr/index.php/gr/search/ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

Τίτλος: «Δεν φτάνει μόνο η πίστη», Ιεραποστολικές Επιστολές Β’, 
αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, 
θεολ. επιμέλεια μετάφρασης : Αλέξιος Παναγόπουλος, 
εκδ. Εν Πλώ, tom. B’, Αθήνα, 2009. ISBN 978-960-6719-34-9

ΑΡΓΑ ΒΑΔΙΖΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ..

ΑΡΓΑ ΒΑΔΙΖΕΙ

https://www.facebook.com/Polisma-Publications-567651376660038/

https://ftb.academia.edu/AlexiosPanagopoulos

http://www.stamoulis.gr/ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ-ΑΛΕΞΙΟΣ_au-743615.aspx

http://www.biblionet.gr/author/51557/Αλέξιος_Παναγόπουλος

http://www.stamoulis.gr/ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ-ΑΛΕΞΙΟΣ_au-746609.aspx

http://www.pemptousia.gr/author/ddr-alexios-panagopoulos/

Τίτλος: «Αργά βαδίζει ο Χριστός», αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, 
θεολ. επιμέλεια μετάφρασης : Αλ. Παναγόπουλος, 
εκδ. Εν Πλώ, Αθήνα, 2008. ISBN 978-960-6719-18-9

ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΠΕΡΙ ΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΚΑΚΟΥ: ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΠΕΡΙ ΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΚΑΚΟΥ

https://www.facebook.com/Polisma-Publications-567651376660038/

https://ftb.academia.edu/AlexiosPanagopoulos

http://www.stamoulis.gr/ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ-ΑΛΕΞΙΟΣ_au-746609.aspx

http://www.stamoulis.gr/ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ-ΑΛΕΞΙΟΣ_au-743615.aspx

http://www.biblionet.gr/author/51557/Αλέξιος_Παναγόπουλος

http://www.pemptousia.gr/author/ddr-alexios-panagopoulos/

Τίτλος: «Στοχασμοί περί καλού και κακού», αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, 
θεολ. επιμέλεια μετάφρασης : Αλ. Παναγόπουλος, 
εκδ. Εν Πλώ, Αθήνα, 2007. ISBN 978-960-6719-05-9

ΕΥΡΩΠΗ, ΒΑΛΚΑΝΙΑ, ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

ΕΥΡΩΠΗ, ΒΑΛΚΑΝΙΑ, ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

https://www.facebook.com/Polisma-Publications-567651376660038/

https://ftb.academia.edu/AlexiosPanagopoulos

http://www.stamoulis.gr/ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ-ΑΛΕΞΙΟΣ_au-743615.aspx

http://www.stamoulis.gr/ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ-ΑΛΕΞΙΟΣ_au-746609.aspx

http://www.biblionet.gr/author/51557/Αλέξιος_Παναγόπουλος

http://www.pemptousia.gr/author/ddr-alexios-panagopoulos/

Αντικείμενο της μελέτης αποτελεί η πολιτική και εθνική ιδεολογία της ελληνορθόδοξης ηθικής και της χριστιανικής παιδαγωγίας. 
Στο πρώτο κεφάλαιο παρουσιάζεται το διεθνές δίκαιο, οι νόμοι, οι κανόνες, τα εθνικά δίκαια, για πατρίδες από αίμα, καθώς και η σχέση του Οικουμενικού Πατριαρχείου με την Ελλαδική Εκκλησία, καθώς και την νομοκανονική θέση των λαϊκών στην χριστιανική πράξη και ζωή. 
Στο δεύτερο μέρος ερευνώνται οι ηθικές αξίες στην Τρίτη χιλιετηρίδα και η διαχρονική σημασία τους για το παιδί, τον παιδαγωγό, που θέλει να εμφορείται από χριστιανικό ήθος. Γίνεται αντιπαράθεση πολιτισμού και παιδείας και κάποιων σύγχρονων μορφών διαστροφής των παραδοσιακών αξιών και προτύπων, η έλλειψη μιας εφαρμοσμένης ανθρωπολογίας και το σύγχρονο αδιέξοδο του ανθρώπου.
Στο τρίτο μέρος παρουσιάζεται το δικαιϊκό καθεστώς του Αγίου Όρους σύμφωνα με το ελλ. Σύνταγμα, μέσα από Βυζαντινά χειρόγραφα και έγγραφα.
Στο τέταρτο μέρος προσεγγίζεται η σύγχρονη πραγματικότητα για τα Βαλκάνια και την Ορθοδοξία στην νέα ευρωπαϊκή πραγματικότητα, και παρουσιάζεται η μοναχικό και ασκητική προσωπικότητα του π.Ιουστίνου Πόποβιτς.
Στο πέμπτο μέρος επιχειρείται η παρουσίαση εθίμων (αρχαία, Βυζαντινά, νεώτερα στην ιστορική πορεία) και επιπλέον η πρακτική τους στην ελλ. Δικαιοσύνη. Προβάλλεται η σημασία των ελλήνων νομοθετών της Μεγάλης Ελλάδας και η διαχρονική και παιδευτική τους σημασία στο σήμερα.
Στο έκτο μέρος οι αλύτρωτες πατρίδες παρουσιάζονται μέσα από το ιστορικό οδοιπορικό. Η Κυριακή της Ορθοδοξίας και η σημασία της για την Ανάσταση του Γένους και ο αγώνας για τα ιδανικά με πρωτεύοντα την πίστη, την πατρίδα, την οικογένεια.
Έτσι ώστε για να διαπιστωθεί και προβληθεί η πολιτιστική συμβολή της Ορθοδοξίας στην Ευρώπη και στα Βαλκάνια γίνεται ενδελεχής παρουσίαση προσεγγίζοντας την ιστορική πραγματικότητα, μέσω των επί μέρους αναπτύξεων που γίνονται στο πονημάτιο αυτό.
Αλ. Παναγόπουλος (2009), «Ευρώπη, Βαλκάνια, Ορθοδοξία» (ιστορικοκοινωνικοπολιτικές όψεις), Αθήνα (επιστολή Οικουμενικού Πατριάρχου), σσ. 117.

ΜΕΓΑΛΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΤΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ

ΜΕΓΑΛΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΤΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ

https://www.facebook.com/Polisma-Publications-567651376660038/

https://ftb.academia.edu/AlexiosPanagopoulos

http://www.stamoulis.gr/ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ-ΑΛΕΞΙΟΣ_au-746609.aspx

http://www.stamoulis.gr/ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ-ΑΛΕΞΙΟΣ_au-743615.aspx

http://www.biblionet.gr/author/51557/Αλέξιος_Παναγόπουλος

Αλ. Παναγόπουλος (2009), «Οι μεγάλοι συγγραφείς των κανόνων, Δαμασκηνός & Ανδρέας Κρήτης, βυζαντινοί υμνογράφοι & ποιητές», Αθήνα, σσ. 60.
Πολλές φορές έχει απασχολήσει τους ειδικούς για το εάν υπάρξε ποίηση στο Βυζάντιο. Κι εδώ οφείλουμε να σημειώσουμε ότι η στιχουργία δεν είναι ποίηση. Εάν λοιπόν η βυζαντινή λογοτεχνία βρεθεί να έχει έμμετρο λόγο άμουσο, δίχως να έχει αισθητική επίδραση, τότε δεν μπορούμε να μιλούμε για ποίηση αλλά για στιχουργία, η οποία δεν θα είναι κατ’ ουσία λογοτεχνία. Εάν υπάρχει λοιπόν μια τέτοια στιχουργία τότε αυτή αποτελεί αντικείμενο έρευνας της φιλολογίας και συγκεκριμένα της βυζαντινής φιλολογίας ως επιστήμης. Αποτελεί πράγματι σπουδαίο ενδιαφέρον η έρευνα για την γλώσσα, για τα είδη που εμφανίζονται και τον συσχετισμό τους με το ιστορικό παρελθόν και την σημασιολογία τους για το μέλλον.
Στο Βυζάντιο εμφανίζεται η δημιουργία της στιχουργίας από ποικίλους πνευματικούς δημιουργούς, που προσεγγίζουν τα θέματα της έμπνευσής τους με μια μοναδική δημιουργικότητα και με διάφορα είδη. Εμφανίζονται λοιπόν τόσο με την μορφή της θύραθεν και της εκκλησιαστικής στιχουργίας, όσο και με τη δημώδη και λογία μορφή. Φυσικά παρατηρείται το γεγονός να εμφανίζονται εκατοντάδες βιβλίων με στίχους μέτριους χωρίς πρωτότυπη έκφραση και δίχως σημαντική παρουσίαση του εσωτερικού ψυχικού κόσμου, αναμασώντας κοινοτοπίες. Χιλιάδες τροπάρια όπως με την μορφή «προσόμοια» σε γλώσσα λογία ή στίχοι άνευ πολλής σπουδαιότητας οι λεγόμενοι «διδακτικοί» σε δημώδη γλώσσα. Επίσης οι ανούσιες χρονογραφίες και τα μακροσκελή θεολογικά ή βυζαντινά ή πατερικά κείμενα, ανεξάρτητα από την γλωσσική μορφή και το σχετικό στόλισμα που τους γίνεται, κατακλύζουν πολυποίκιλα την μεσαιωνική βυζαντινή μας λιτερατούρα. Από αυτά τα κείμενα τα δίχως πρωτοτυπία, τα δίχως την εσωτερική καταπόνηση του δημιουργού τους, δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να καταδικάσουμε όλα τα υπόλοιπα, δηλ. την λογία ποίηση των μελωδών και υμνογράφων (Γρηγορίου, Συνεσίου, Ρωμανού, Σωφρονίου, Ανδρέα Κρήτης, Δαμασκηνού, Κοσμά Μαϊμουνά, Κασία, Ανωνύμων, ακόμα και την σατυρική ποίηση του Πτωχοπρόδρομου).
Να διευκρινήσουμε ότι η αληθινή υμνογραφία είναι άρηκτα συνδεδεμένη με το μέλος, καθότι ο ίδιος ο δημιουργός εμπνεύστηκε τόσο τα λόγια όσο και την μουσική, εμπνεύστηκε τόσο τον υμνογραφικό λόγο όσο και την βυζαντινή μουσική. Έως σήμερα τα υμνογραφικά ποιήματα ως λόγος υπάρχουν σε λειτουργική χρήση μέσα στον εκκλησιαστικό λειτουργικό χώρο. Οι πνευματικοί αυτοι δημιουργοί που ονομάζονται «μελωδοί» διακρίνονται σε μεγάλους ή μικρότερης σημασίας. Ο μελωδός εμπνεύστηκε και μελωποίησε γεγονότα του αγιογραφικού, εκκλησιαστικού ή βυζαντινού βίου χρησιμοποιώντας τα ως πηγή έμπνευσης και συνέγραψε μελωποιώντας σε συστήματα όπως : «κοντάκια», «κανόνες», προσόμοια». Οι υπόλοιποι πνευματικοί δημιουργοί που συνέγραψαν μόνο κείμενα, αυτοι ονομάζονται «υμνογράφοι» και όχι «μελωδοί».
Συχνά εμφανίζεται το φαινόμενο κατά την σύνθεση των εκκλησιαστικών ύμνων να συνθέτουν όχι και πάντοτε τόσο οι ικανοί ή χαρισματικοί μελωδοί και έτσι ο λόγος να εμποδίζεται από την πέδη του ειρμού, δηλ. της βυζαντινής μουσικής κατάληξης ή ψαλμωδίας. Επίσης υπήρχε και η τροχιά του προδιαγεγραμμένου κύκλου ώστε η ποιητική διάθεση να μην μπορεί ξεφύγει απ’ αυτην, με αποτέλεσμα να παρατηρείται η «μίμηση» η οποία δεν ήταν μίμηση μόνο του μουσικού συστήματος, των μέτρων, των εκφράσεων, αλλά και της γλώσσας. Μετα την εποχή των μεγάλων υμνογράφων και ποιητών (κυρίως από τον 12ο αιώνα) παρατηρείται η χρήση ανοίκειων διατυπώσεων ή επιθέτων ή εγκωμίων σε αγιολογικά πρόσωπα ή αγίους, κατά πλεονάζουσα χρήση ή μορφή, κι αυτό γινόταν γιατί ο υμνογράφος έπαιρνε ως έμπνευση ένα αρχαιότερο κείμενο και το προσάρμοζε στην νεώτερη αναγκαιότητα της δημιουργίας του.
Η συνήθεια της πνευματικής υποκλοπής και υπεξαίρεσης δικαιολογείται και από την χαλάρωση του πνευματικού βίου, την έλλειψη μεγάλων φωτεινών πνευμάτων, την στέρηση των μεγάλων αγίων μοναχών, αλλά και από την έλλειψη βαθιά εγγράμματων ή λογίων, έτσι ώστε να συγγράφονται κείμενα υμνογραφικά αλλά δίχως την σπουδαιότητα των προηγούμενων αιώνων.

ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ & ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΟΓΡΑΦΙΑ

ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ & ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΟΓΡΑΦΙΑ

https://www.facebook.com/Polisma-Publications-567651376660038/

https://ftb.academia.edu/AlexiosPanagopoulos

http://www.stamoulis.gr/ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ-ΑΛΕΞΙΟΣ_au-743615.aspx

http://www.stamoulis.gr/ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ-ΑΛΕΞΙΟΣ_au-746609.aspx

http://www.biblionet.gr/author/51557/Αλέξιος_Παναγόπουλος

http://www.pemptousia.gr/author/ddr-alexios-panagopoulos/
Αλ. Παναγόπουλος (2009), «Βυζαντινή & Εκκλησιαστική, Επιστολογραφία», Αθήνα, σσ. 60.
Δύο είδη εμφανίζονται στην βυζαντινή φιλολογία ως αντιπροσωπευτικότερα της βυζαντινής και εκκλησιαστικής περιόδου κατά την οποία λαμβάνουν ιδιαίτερη έκταση, μορφή, σημασία και λογοτεχνική αξία. Αυτά τα δύο είδη είναι η βυζαντινή υμνογραφία με την ποίηση και η βυζαντινή επιστολογραφία.
Η προβολή των σπουδαιότερων βυζαντινών επιστολών είναι η επιβάλλουσα ανάγκη για να γίνει αντιληπτό και να αναπτυχθεί η εξέταση του θέματος της τεχνικής των επιστολών αυτων, η αισθητική της, οι πηγές, η γλώσσα, τα είδη, κτλ.
Η μελέτη αρκετών επιστολών, όπως του Γρηγορίου Ναζιανζηνού, του Μεγάλου Βασιλείου, του Γρηγορίου Νύσσης, του Δ. Κυδώνη, του Μαν. Καλέκα και πολλών άλλων, καθώς και αρκετά κείμενα όπως του Μιχαήλ Ψελλού, του Ιωάννου Τζέτζου, του Μάξιμου Πλανούδη, του Ιωάννου Χορτασμένου, του Ιωσήφ Βρυέννιου, του Μανουήλ Παλαιολόγου, του Βησσαρίωνα, του Γεώργιου Σχολάριου και άλλων, έδωσαν την δυνατότητα συγκεκριμένων συμπερασμάτων.
Οι βυζαντινοί και εκκλησιαστικοί συγγραφείς, από την εποχή των Πατέρων μέχρι και τον ιε’ αιώνα, χρησιμοποίησαν διάφορους τύπους επιστολογραφίας. Δεν ακολούθησαν συγκεκριμένο επιστολικό τύπο, γιατί ήθελαν να ανταποκριθούν σε πρακτικές, ιστορικές και συναισθηματικές ανάγκες της κάθε εποχής. Οι ανάγκες αυτές διαφέρουν από τόπο σε τόπο και από εποχή σε εποχή, οι επιστολές είναι λοιπόν ηθικής ή θρησκευτικής φύσης, πολιτικής ή διπλωματικής, άλλοτε κοινωνικής ή συναισθηματικής. Πέρα από τον τύπο της επιστολής σημαντικό είναι να επισημάνουμε την πρωτότυπη ικανότητα των συγγραφέων των επιστολών στο να εκφραστούν, κινούμενοι μέσα σε λεκτικά πλαίσια, σε διακόσμηση εκφραστική και σε σύνθεση προσωπική